Prezenty ad

Po prostu łyżka cytrynowego lodu i poprowadzenie jej do suchych ust wymagało koordynacji, której już nie miała, więc przejęliśmy – i poczułem, za każdym razem, gdy otwierała usta, by przyjąć ofiarowaną łyżkę, delikatny puls radości. Deborah zmarła w sobotę rano. Kiedy przybyłem do hospicjum, leżała płasko na plecach, szczupłe ręce złożyły delikatnie i symetrycznie w talii, między nimi kwiat. Wszystko wydawało się fałszywe. Podejrzewałem, że nie wymknęła się tak spokojnie, a Lisa powiedziała mi, że zwinęła się na boku, kiedy umarła. Wyobraziłam sobie, że wystaje jej cienka łopatka, z twarzą przyciśniętą w oparzonym oparami drewie.
Miesiąc później Lisa i ja martwiliśmy się o to, ile krzeseł ustawimy, ile przyniesiemy jedzenie, czy pojawi się ktoś inny niż nasza najbliższa rodzina, i ilu ludzi, jeśli w ogóle, będzie mogło. – zaoferuj kilka słów.
Okazało się, że pojawiło się około 30 osób i wiele się odezwało. Była jedna osoba, która przeczytała piękny akrostatyczny wiersz, który napisała o Deborah i innych, którzy wspominali słodkie i zabawne momenty z jej ostatnich kilku lat. Byli ludzie, którzy wiele lat wcześniej pracowali w domu grupy Deborah, którzy wciąż o niej myśleli. Była siostra jednego z jej współlokatorów, która powiedziała, że jej siostra i Debora były najlepszymi przyjaciółmi. (Nigdy nie zdawałem sobie sprawy, że Deborah była w stanie mieć przyjaciela). Jej lekarz pierwszego kontaktu, który odwiedził ją w oddziałach ratunkowych, szpitalach i jej domu, mówił o tym, jak wiele nauczyła się w trudnym procesie opieki nad pacjentem. jej.
Tak wiele osób mówiło o niej jako o darze. Zacząłem rozumieć, że mówili o bezinteresownej miłości, o tym, jak sprawiała, że ludzie czują się dobrze, nie robiąc wiele z niczego, po prostu będąc tam, siedząc na krześle i oferując od czasu do czasu uśmiech lub radosny śmiech. Z Deborah nigdy nie dochodziło do ukrytych motywów, poza tym, że ktoś wręczał jej sporadyczną torebkę Cheetos.
Na koniec trio smyczkowe, które wynajęliśmy, miało oryginalny układ piosenki Taj Mahal Cakewalk into Town , do której Deborah zawsze kiwnęła głową, a była sprężysta, delikatna i niepewna: Miałem bluesa tak źle jeden raz to położyło moją twarz w stałym zmarszczeniu; wiesz, czuję się o wiele lepiej, mógłbym dostać się do miasta.
Wiolonczelistka pochyliła się do przodu, skrzypaczka przysiadła na skraju siedzenia, oczy altowiolisty były zamknięte, i zamknąłem też oczy, porwane muzyką, lekkością i przyjemnością, które były mi tak bliskie od czasów, które spędziłem z moja siostra.
Choć wydawało się to niemożliwe, śmierć Deborah w ciągu następnych kilku miesięcy ześlizgnęła się w cień. W nocy nie trzymałem już telefonu komórkowego przy łóżku. Regularne życie codzienne pędziło naprzód. Kiedy znalazłem się sam, być może w czerwonym świetle, pomyślałbym o mojej małej siostrzyczce śmiejącej się i klaszczącej w dłoniach, i poczułem, jak pusta pęd rozciąga moją klatkę piersiową. A potem zmieni się światło i będę myślał o czymś innym, a oddychanie normalnie powróci.
W pracy student medycyny zaprosił mnie do wygłoszenia uwag wstępnych w Anatomy service of wdzięczności – coroczny rytuał kończący zwłokę
[więcej w: kasetony świetlne, polcortolon, propolis ]
[podobne: okulista mińsk mazowiecki, znany lekarz umów wizytę, bolimuszka ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: bolimuszka okulista mińsk mazowiecki znany lekarz umów wizytę