Anatomia patologiczna

Anatomia patologiczna. Nerki w nerczycy są duże, gładkie, blade z odcieniem szarawym, żółtawym lub, różowawym (tzw. nerka duża biała), o zbitości mało zmienionej lub wiotkie. Torebkę włóknistą ściąga się łatwo. Rysunek kory jest zatarty. Na przekroju granica między istotą korową a rdzeniową jest wyraźna: kora jest jasna, a istota rdzeniowa – ciemnoczerwona. Drobnowidowo nerczycy stwierdza się rozlane zwyrodnienie miąższowe, o wiele częściej stłuszczenie nabłonków cewek, a w przypadkach ciężkiego zatrucia metalami martwicę. Obok zwyrodnienia nabłonka cewek stwierdza się czasami zwyrodnienie skrobiowate, przede wszystkim w włoskowatych naczyniach kłębków, a następnie i w innych naczyniach krwionośnych nerek. Obok zwyrodnień stwierdza się . zwykle odrost nabłonka. Zmian w kłębkach, które by świadczyły o zaburzeniu krążenia, nie bywa, natomiast stwierdza się często jako cechę znamienną, nieznaczne wprawdzie, zgrubienie błony podstawnej, czasami zmiany szkliste pętli i nawet osady białka w torebce kłębkowej. W przeciwieństwie do stanu prawidłowego prawie wszystkie naczynia kłębkowe są czynne. W tkance śródmiąższowej widać gdzieniegdzie nacieki drobnokomórkowe. Rozwój tkanki łącznej między cewkami bywa jednak bardzo mierny i nader powolny, tak iż nerka merska nerczycowa (nephrocirrhosis nephroiic) należy do wielkich rzadkości. Wywód chorobowy. Zdaniem jednych (Volhard) nerczyca jest Pierwotną chorobą nerek polegającą na zwyrodnieniu nabłonka cewkowego i wiodącą do następowych zaburzeń przemiany materii. Według jednych zwyrodnienie ma być w nerkach sprawą pierwotną i przebiega bez uszkodzenia układu kłębkowego. Inni natomiast utrzymują, że przed zwyrodnieniem nabłonka ulegają uszkodzeniu kłębki, początkowo czynnościowo (Volhard), a następnie anatomicznie, wprawdzie bardzo nieznacznie. Zdaniem jednych te zmiany kłębków są zapalne, a według innych zwyradniające. Czynniki szkodliwe, przede wszystkim zakaźne i toksyczne, działające na nerki, mają wywoływać w jednych przypadkach- znaczny stan kurczowy ich naczyń włoskowatych i wtenczas powstaje zapalenie kłębków. W innych przypadkach działanie na naczynia jest nieduże, tak iż jady wywołują w układzie kłębkowym tylko zaburzenia czynnościowe, a w późniejszym okresie także zgrubienie błony podstawnej ścian naczyń kłębkowych. Wskutek tych zaburzeń przesącza się w kłębkach obok składników prawidłowych moczu także białko, przede wszystkim albumina. W następstwie dużego białkomoczu krew i tkanki tracą coraz bardziej białko (hypoproteinaemia), a to pociąga za sobą wędrówkę ciał tłuszczowatych (hyperlipoidaemia) i cholesterolu (hyperchole- sterolaemia) z tkanek do krwi. Utrata białka i odwrócenie stosunku albumin do globulin w krwi obniża ciśnienie koloidowo-osmotyczne krwi. Woda i chlorki przesączu kłębkowego ulegają w cewkach wzmożonemu wessaniu, zależnie od tego, że powierzchnia chłonąca cewek jest zwiększona, gdyż wszystkie cewki są otwarte. Zatrzymanie w ustroju chlorku sodowego i obniżenie ciśnienia osmotycznego krwi wiodą do znamiennych dla nerczycy obrzęków. [więcej w: Depilacja laserowa, Laserowe usuwanie blizn, laserowe usuwanie owłosienia ]

Tags: , ,

Comments are closed.